بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر
باغ شود سبز وسرخ گل بدر آید
صبر وظفر هردو دوستان قدیمند
بر اثر صبرنوبت ظفر آید

ترک من چون جعد مشکین گرد کاکُل بشکند
لاله رادردل خون کند، بازار سنبل بشکند
در خرامان سرو گلبارش کند میل چمن
سرو رااز پا در اندازد، دل گل بشکند
تا هلال ابروی جانان زچشمم دور شد
اندر این ره سیلها باشد که صد پل بشکند
چون نسیم صبحگاهی پرده گل بردرد
خارغم اندر دل مجروح بلبل بشکند

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت
گل بخندید که از راست نرنجیم ولی
هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

لاله در آغاز رنگ خون نبود
در جهان یک لالۀ گلگون نبود
خون قلب عاشقان بر خاک ریخت
ورنه لیلی را چنین مجنون نبود

جمالت آفتاب هر نظر باد
زخوبی روی خوبت خوبتر باد
چو لعل شکرینت بوسه بخشد
مذاق جان من زو پر شکر باد
مرااز تست هردم تازه عشقی
ترا هر ساعتی حسنی دگر باد

ساقیا آمدن عید مبارک بادت
وآن مواعید که کردی نرود از یادت
شکر ایزد که از این باد خزان رخنه نیافت
بوستان سمن وسرو وگل وشمشادت
شادی مجلسیان در قدم ومقدم توست
جای غم باد هر آن دل که نخواهد شادت

خوش آمدگل وز آن خوشتر نباشد
که در دستت بجز ساغر نباشد
زمان خوشدلی دریاب ، دریاب
که دایم درصدف گوهر نباشد
غنیمت دان ومی خور در گلستان
که گل تا هفتۀ دیگر نباشد